Ze voelt zich alleen als ze loopt in de stad
En ze kijkt in het raam, ziet een ander daar staan
En ze weet wie het is, maar ze wil haar niet zijn
En gaat door met de schijn
En ze lacht
Ze huilt maar ze lacht
Wat als ze morgen besluit niet te schuilen
Haar betere ik voor haar ware gezicht te ruilen
Zullen de vrienden die zij wil vertrouwen
Nog steeds van haar houden?
Als ze huilt, als ze huilt en niet lacht

~ Maan

Toen ik in 2015 zwanger raakte van ons tweede kindje veranderde het leven drastisch.
Naast de lichamelijke crash, crashte het ook in mijn hoofd.
Er ging iets kapot.
Ik verloor mij zelf.
Ik voelde me leeg, verdrietig, wanhopig.
Alles leek uitzichtloos.
Het leven hoefde van mij niet meer…

Ik wist dat ik dingen had waar ik dankbaar voor was, en waar ik van zou genieten, en dat wat ik voelde gewoon een verstoord proces in mijn lichaam was.
Maar ik voelde het allemaal niet.

In die 5 jaar probeerde ik van alles.
Ik nam antidepressiva, alternatieve medicatie, praatte met allerlei professionals, ik huilde, ik veranderde mijn voeding, behandelde mijn lyme, mijn schildkliermedicatie werd bijgesteld, ik deed dingen die ik leuk zou moeten vinden, ik mediteerde en begon met yoga..
Maar niets hielp.
Ik voelde me verloren, alles was teveel.
Constant werd ik overspoeld door een zwarte zware golf van verdriet en innerlijke pijn.
De vraag “hoe gaat het”, was de meest moeilijke vraag die iemand kon stellen.
Mijn somberheid zat zo diep geworteld dat ik het niet over mijn lippen kon krijgen dat het goed ging, en vertellen hoe ik me echt voelde ging niet.
Dus ik zette een masker op, en praatte er om heen.
Ik wilde geen last zijn.

In die 5 jaar begon ik mezelf steeds minder leuk te vinden.
Ik was onzeker over alles wat ik zei…
Was het niet te negatief?
Vinden ze me nu een zeur?
Ik had het gevoel dat mensen die met mij omgingen dit deden uit medelijden.
Of bij gebrek aan beter…
Ik vond mezelf geen leuke vrouw, dochter, vriendin, zus, enzovoorts.
Het enige waar ik me goed over voelde, was mijn moederschap.
Al het positieve dat ik nog in me had, gaf ik aan hen.

Na 5 jaar kon ik niet meer.
Ik was zo moe van het constante gevecht in mijn hoofd, moe van het glimlachen terwijl het voelde alsof ik verdronk in verdriet.
Ik besloot om antidepressiva nog eens een kans te geven, en toe te geven dat ik middenin een enorme depressie zat.
Een tijd terug had ik op eigen initiatief een genetisch paspoort laten maken, deze gaf onder andere inzicht in welke medicijnen te snel afgebroken worden en dus geen effect hebben.
Het middel dat ik eerder gebruikt had bleek ineffectief te zijn met mijn gen mutaties.
Ik onderzocht zelf welk medicijn er overbleef, goede resultaten en weinig bijwerkingen gaf en stapte naar de huisarts.

De eerste periode van opbouwen en ophogen was zwaar.
In deze periode sloten ook de scholen, en werden we opgeroepen om zoveel mogelijk thuis te blijven vanwege de Covid19 epidemie.
En toch, in die heftige periode, vond ik uiteindelijk weer een stukje van mijzelf.
Ik kon weer lachen, genieten.
Geen mijlenhoge drempel meer voor ieder dingetje dat gedaan moest worden.
Geen donkere wolk die constant boven mijn hoofd blijft hangen en alles overschaduwt.

Er zijn nog genoeg moeilijke momenten, maar het voelt niet langer uitzichtloos.
Het komt wel goed, hoe dan ook!